Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Szukając Vivian Mayer. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Szukając Vivian Mayer. Pokaż wszystkie posty

środa, 21 maja 2014

Odprysk opowieści


Po seansie, na który przyszliśmy osobno, razem poszliśmy na sok do Mleczarni. (Pomarańczowo-grapefruitowy - ja, porzeczkowo-bananowy - mój towarzysz).  Kupiliśmy też szarlotkę i sernik, i tak zaopatrzeni usiedliśmy przy stoliku ustawionym na Włodkowica. Po chwili podjechała taksówka, z której wysiadła para chaotycznie szukająca restauracji. Ona w tenisówkach na obcasie, on w marynarce założonej do spodni z obniżonym krokiem. - Właśnie przeszła koło nas niezła historia - powiedziałam. Nie mogliśmy - jednak - porzucić naszych ciast i soków, biec za nimi i ich śledzić czy zagadywać, więc był to raczej odprysk opowieści, którym musieliśmy się zadowolić.

Wcześniej, w podobny sposób, zadowalałam się odpryskami historii uchwyconymi przez Vivian Mayer, fotografkę, pracującą jako opiekunka, czy też - opiekunkę, która pasjami robiła zdjęcia. (Jak, być może, się domyślacie, sposób zarabiania na życie słynnej obecnie artystki, czyli zajmowanie się dziećmi, ale i starszymi, zainteresował mnie równie mocno jak jej fotografie).

Bohaterowie zdjęć Vivian Mayer przykuwają (moją) uwagę. Czasem puszczam wodze wyobraźni i dopowiadam sobie ich losy, przeważnie jednak skupiam się na chwili,  nie bawiąc się w żadne zmyślanie. Spójrzcie zresztą sami/same - czy można było zrobić to lepiej? I czy warto cokolwiek dodawać?
















 fot.: Vivian Mayer 



Na film "Szukając Vivian Mayer" wybrałam się, bo ciekawiła mnie historia uzdolnionej opiekunki. Jego twórcy, John Maloof i Charlie Siskel,  zmontowali go m.in. z fragmentów opowieści dorosłych już podopiecznych Vivian Mayer, wypowiadają się w nim także jej pracodawcy. Zdziwieni tym, że zwykła niania okazała się być znakomitą artystką. I rozbawieni  choćby tym, że niania miała wiele kufrów, które woziła ze sobą, zmieniając miejsca zamieszkania (dostawała pokój w domu, w którym pracowała, mieszkając "przy rodzinie"). Doprowadziło to np. do sytuacji zajmowania przez jej rzeczy przeznaczonego na pół samochodu miejsca w garażu, co właścicielowi garażu wydało się kuriozalne. (Pytanie, po co budować garaż na dwa i pół auta, pozostaje otwarte). 

Ja jestem (wciąż) bardziej zaskoczona tym, że praca opiekunki jest jednym z najgorzej płatnych i najmniej prestiżowych zajęć. Vivian Mayer w oczach swoich pracodawców była nikim: nie miała rodziny, domu ani życia towarzyskiego. Wciąż chodziła z aparatem, robiąc zdjęcia, ale żaden z rodziców dzieci, którymi się opiekowała, nie zainteresował się fotografiami przed ich pośmiertnym odkryciem (!). Wypowiadając się w filmie podkreślają natomiast, że Vivian Mayer poruszała się niczym robot  i nosiła męskie koszule, co traktowane było jako rodzaj dziwactwa (a koszule te miały według fotografki po prostu lepszy krój).

Dlaczego opiekowanie się ludźmi plasuje się na jednym z ostatnich miejsc w społecznej hierarchii zajęć traktowanych jako praca?  To jedno z bardziej zajmujących mnie w tym momencie pytań, nie tylko w kontekście tego filmu. 

Choć przyglądam się zdjęciom Vivian Mayer od niedawna, na śmierć i życie zakochałam się już w kilku z nich. Między innymi w tym poniżej. Wspaniale współgra ze mną uchwycone na nim zdziwienie.



  












fot.: Vivian Mayer



"Szukając Vivian Mayer"/"Finding Vivien Mayer", reż.  John Maloof, Charlie Siskel, USA 2013